[ vorig gedicht ]   [ lijst met gedichten ]   [ volgend gedicht ]

EXISTENCE 2 (november 2014)

De blanke witheid van mijn ziel
knipoogt vrolijk
nu jij
godin van de eeuwige dageraad
zo stralend naar me weerkaatst
De korst van roest en dof geworden glans
met alle regens die erop gevallen zijn
met alle zonnen die erop geschenen hebben
met zoveel sneeuwvlokken die het bedekten
verdwijnt
VERDWIJNT
Waar ben ik
Wie ben ik
Wat doe ik
Wie heb ik lief
En nu er een spiegelend stukje oplicht
is het heerlijk jouw gezicht
woordeloos weerspiegeld te zien.
Jij bent een lieflijk lied
van groene warme kleuren
Je klankentonen
wervelen en dwarrelen
eigenzinnig naar me toe
Ik adem je in met volle teugen
tot je lied een parel
in mijn oester wordt.