[ vorig gedicht ]   [ lijst met gedichten ]   [ volgend gedicht ]

CONDITIONING (mei 2014)

Ik val door ruimte en tijd
door de ondergrond van mijn eigen leven.
In die gordel van naakte aarde begint
het kolkende stof omhoog te spuiten
in pluimen zo hoog als golvende beukenkronen.

Er doorheen en ertussen stemmen van ouders
leraren, paters, pastoors,
vroegere vrienden en geliefden.
Ze zien me niet zoals ik ben
Ze bekijken mij zoals ze zichzelf zien en willen zien.

Hun woorden heel even uitvergroot tegen een dieper geel
dan de dikke wolken die rondom mij zichtbaar worden
Ik luister niet meer als deelnemer
Ik wil hun tekst niet steeds opnieuw regel voor regel moeten leren
Ik luister als de stille open waarnemer

En jij mijn lief, je spreekt tot mij met je engelenstem
Geen oordeel, geen verwachting, geen advies
Wonderlijk ritmisch in je eigen taal
die ook mijn eigen taal zou kunnen zijn
De aanzet tot een melodieuze scheppingssymfonie.

Zo dansen onze woorden als levende lucht
en niet als droge dorre achterhaalde inkt
langs de geesten in de bruine beuken
Luister, luister mijn lief hoe zelfs de wortels
en de stenen brommen, grinniken en gelukkig zijn