[ vorig gedicht ]   [ lijst met gedichten ]   [ volgend gedicht ]

SAMEN MEDITEREN (juni 2010)

Je glimlacht de taal, de boodschap van geest en schaduw
van 2 huidoppervlakken die elkaar licht raken.
Subtiel, verfijnd van tint, glimlachend loslaten,
uiterlijk en voorkant
het dak en het patroon van stenen en ramen
Al die ontspannen verwantschap verdampt zo moeiteloos
Mijn ziel dondert over vlakke wolken
brede witte stenen waarachter blauwe velden wachten
Een panorama van zich vermengend blauw
Wie ben jij op deze trotse witte vlakte?
Wie ben ik die drijft op deze woeste wind?
Simpel en licht en aangenaam
verdwijnen we samen in dat blauw
als wolken door de hitte van de zon verstrooit...
naar nergens.