[ vorig gedicht ]   [ lijst met gedichten ]

VERTROUWEN (januari 2016)

Op de grens van vlucht en vertrouwen
tasten mijn handen in het donker.
De stem van liefde zo zwak dat ik niets meer hoor
en verblind de weg kwijt raak
De zon verdwenen als ik je buitensluit
alles in mij krachteloos, triest en leeg en kil.

Plots verschijnen je woorden lichtend achter mijn gesloten deur
je ogen prikken door mijn grijze nevelsluiers
En terwijl ik moeizaam langs de kale heuvels strompel
leid je me zacht en liefdevol met beide handen weer naar huis

Je vult de ruimte om me heen
Je vult de ruimte in mij
Je verwarmt mijn lichaam
Je zuivert mijn geest
Je bloesemt mijn hart

En in jouw cirkel
onze cirkel van liefde
laat ik me volledig vallen
draaiend en kolkend

in dolle veelkleurige spiralen
Er is geen bodem, geen einde
in en tussen ons
Alleen een steeds grotere uit deinende
mysterieuze cirkel.