[ vorig gedicht ]   [ lijst met gedichten ]   [ volgend gedicht ]

WINTERMEDITATIE (januari 2011)

Zie je hoe de zon haar geeloranje ogen sluit
Zichzelf hult in gewaden van sneeuw, vrieskou en duisternis
Zich net als ik te slapen legt in de armen van de winter?
In het diepst van haar en mijn verzonkenheid
Midden in steeds verder uitwaaierende cirkels van stilte
Is er plots een speldenpunt van geluid
Dat zich groter en groter vormt
Tot het jouw stem wordt die me roept


Gewaarwordingen vloeien als water door ons heen
Een niet aflatend ritme van beelden en kleuren en stilte
Ver voorbij de grenzen waar het wezen van onze harten
En zielen, van hemel en aarde worden gekend.


Die openbaring van een wereld zonder vorm
Waar slechts bewustzijn, liefde, overgave
Aanwezig zijn.