[ vorig gedicht ]   [ lijst met gedichten ]   [ volgend gedicht ]

VREDE (december 2010)

Zeëen van licht spoelen in lange rillingen
over de kusten van mijn geest
Zeëen van licht waar ik verwonderd doorheen waad
zoals een kind met blote voeten door het water gaat
en de wereld nooit een einde heeft
Nergens iets te bekennen van minuten, uren, dagen
Nergens iets dat op tijd en tijdelijkheid lijkt
Alleen dat diepe zinken in de ziel waarin grenzen vervagen
en ophouden te bestaan
Vrede…
Eén met aarde en vuur, lucht en water, steen en mineraal
Eén met plant en dier, met tientallen geleefde levens
Tot jouw stem me roept
En stille poelen van verrukking in mijn wezen achterblijven.